Alle hens aan dek
De beslissing om de operatie te plannen, leek wel een alarm dat door mijn hele lichaam ging. Alle hens aan dek! Alsof al mijn cellen tegelijk wakker werden geschud. Het voelde alsof ik nog maar een paar maanden had en ik alles op orde wilde hebben. De adrenaline gierde door mijn lijf.
Ik werkte harder dan ooit. Ik nam projecten aan, legde latten hoger dan normaal, en voelde een ongekende zelfzekerheid in wat ik deed. Nooit eerder had ik zo veel lef om voor te stellen, te ondernemen, te presteren. Het was alsof ik een professionele Olympische prestatie neerzette, en met resultaat. Tevreden klanten, mooie opdrachten, creatieve voorstellen die bijna sneller uit mijn pen kwamen dan ik zelf kon bijbenen. Een stagiair, Mila, die was mijn trouwe professionele assistent! We zaten in een professionele speeltuin én we amuseerden ons. Vertrouwen geven in mensen rondom mij, zoals ik vertrouwen gaf aan mijn dokter. Zaken durven loslaten. Alleen ga je sneller, samen geraak je verder.
Het voelde alsof ik op de golven van adrenaline surfte. Tegelijk zat er ook een strategie achter: plannen maken, vooruitwerken, zorgen dat er in de postoperatieve periode rust en zorgeloosheid zou zijn. Als ik nu een tandje bijstak, zou ik straks ruimte hebben om te herstellen.
In die weken kwamen er nieuwe kanten van mezelf boven. Assertiviteit genoeg, soms misschien zelfs té. Ik herinner me een fantastisch project bij een goede klant. Ze deden beroep op mijn energie en lef, en het voorstel dat ik bracht sloeg in als een bom. Ze zouden het organisatiebreed uitrollen. Voor mij voelde het als een geruststelling: zie je wel, dit overleef ik, aan de andere kant wacht nieuw succes.
En toen kwam de reality check. Achteraf bleek het project me ontnomen. Een concurrent kon het goedkoper leveren, ik voelde mij misbruikt in mijn creativiteit. De adrenaline die mij had gedragen, sloeg om in een gevoel van strijd tegen afwijzing. Weer een donker stemmetje die opstak. Het contrast was groot: van creatieve triomf naar zakelijke nederlaag.
Toch bracht de kanker mij in diezelfde periode ook zachtheid. Alsof er een stem in mij fluisterde: laat los, richt je op je gezondheid, maak je niet druk. Strijdvaardigheid had zijn plaats, maar het was de zachtheid die me weer tot rust bracht. Ze zijn het niet waard!
Belangrijke lessen
Wat ik uit deze periode heb geleerd, is dat adrenaline een ongelooflijke motor kan zijn. Het gaf me energie, lef en creativiteit die ik anders misschien niet had aangesproken.
Ik ontdekte ook dat het vooruit plannen me rust gaf. Door nu extra hard te werken, kon ik ruimte creëren voor de stilte en zorg die ik later nodig zou hebben tijdens mijn herstel.
Ik leerde dat assertiviteit een kracht kan zijn, maar ook nieuwe kanten in jezelf naar boven haalt die je soms verrassen. Het is een stem die zegt: nu of nooit.
Tegelijk heb ik ervaren dat de zakelijke wereld meedogenloos blijft, ook als jij met kanker vecht. Dat voelde hard, maar het maakte me ook duidelijk waar mijn focus echt moest liggen.
En tenslotte besefte ik dat zachtheid net zo belangrijk is als strijdvaardigheid. Adrenaline kan je vooruit stuwen, maar alleen zachtheid brengt je weer in evenwicht en richt je aandacht terug op je gezondheid.