Super Mario Bros

Langzaam begon het door te dringen wat de operatieve ingreep kon betekenen. Het woord radicale prostatectomie klonk nog klinisch,  de gevolgen kregen steeds meer concrete beelden.

Onvruchtbaarheid? Dat drong vreemd genoeg nauwelijks tot me door. “Die twee schattige dochters heb ik toch al!” dacht ik. Dat onvruchtbaarheid ook verbonden was met erectieproblemen, dat had ik toen nog niet door. Wat mij vooral bezighield, was de kans op incontinentie. Het idee dat je plots de controle over je eigen lichaam kan verliezen, woog zwaar. Ik kreeg zelfs het advies om inlegpads op voorhand te kopen, om uit te testen welke het beste zaten. Er bestaan starters-pakketjes in de thuiszorgwinkel. Mijn eerste pads kopen voelde eerlijk gezegd stressvoller dan als tiener mijn eerste pakje condooms bij de apotheek halen.

Om die gêne te doorbreken, begon ik met training bij de kinesist. Niet op een mat, maar op een tafel, in een positie waar ik liever niet te lang bij stilstond.  Voor me stond een scherm dat mijn oefeningen begeleidde. Aanspannen, loslaten, opnieuw aanspannen.

En terwijl ik dat deed, begon ik het spelenderwijs te bekijken. Het scherm leek op een Super Mario Bros-spel, alleen zonder de muntjes die je kon verzamelen. Door er een spel van te maken, kon ik op zijn minst glimlachen, de schaamte loslaten en vooral doorgaan. Mijn enige trainingslokaal was de weg naar het kleinste kamertje waar ik vrolijk in mijn gedachten Super Maria Bros trainde...