De langste 48 uren

De uren na de PET-scan waren loodzwaar. Ik droeg niet alleen de onzekerheid van mijn eigen traject, maar ook de herinnering aan mijn zus. Zij werd enkele uren na haar PET-scan meteen teruggebeld naar het ziekenhuis. Die gedachte spookte onophoudelijk door mijn hoofd. Het was alsof de hypochonder in mij steeds luider op de deur begon te bonzen.  Daarom reed is zo ver mogelijk weg!

Mijn gedachten schoten alle kanten uit: Wat als het overal zit? Wat als ik mijn dochtertjes niet zie opgroeien? Moet ik nu al mijn begrafenisplaylist onthullen? Het was een stroom die ik niet kon stoppen. Elk telefoontje dat binnenkwam zonder “056”, het kengetal van het ziekenhuis, was even een opluchting. Maar tegelijk wist ik: vroeg of laat gaat die telefoon rinkelen.

Om niet gek te worden, begon ik vrienden te bellen. Terwijl ik belde, hoefde ik tenminste mijn eigen telefoon niet in de gaten te houden. Het waren gesprekken die me afleidden, die even lichtheid brachten. Toch voelde ik het gewicht van de stilte ertussen. Het waren de langste 48 uur van mijn leven.

Na 48 uur zonder alarmbel Ik wist ergens in de achterkamers zaten specialisten zich over mijn dossier te buigen. Het voelde alsof ik terug in de hogeschool zat, in de dagen voor de proclamatie. Daar waar de docenten in stilte je prestaties tegen het licht hielden, en jij moest wachten tot het verdict kwam dat mee je toekomst bepaalde. Maar daar leg wél de uitnodiging die al maanden geduldig lag te wachten. 

Ik reed naar het ziekenhuis in Poperinge. De dokter bevestigde het goede nieuws: geen uitzaaiingen. In één seconde vielen er duizenden kilo’s van mijn schouders. Maar het gewicht had de grond nog niet eens geraakt of de volgende vraag klonk al: “Wanneer plannen we de operatie in?”

Ik had intussen al meerdere opinies gevraagd. Steeds weer kwam dezelfde suggestie terug: radicale prostatectomie. De definitieve verwijdering van de prostaat. Mijn leeftijd, de familiale voorgeschiedenis en de agressiviteit van de tumor lieten weinig ruimte voor twijfel. En dus dacht ik praktisch: april is een rustigere periode, tijdens de paasvakantie zou ik toch wat vrij nemen. Geen uitstapje met het gezin, wel een verblijf in het ziekenhuis. Een paar weken recupereren en dan weer aan de slag.

Tot de dokter het nuchter corrigeerde: “Reken toch op drie maanden herstel.” Even viel mijn kaartenhuisje in elkaar. Maar hij voegde er ook aan toe: “Ik ken iemand die na één maand alweer op de been was. Zelfstandigen zijn taai.” En met een knipoog vulde ik aan: “Voor het werk dat ik doe, heb je geen prostaat nodig.”

De datum werd vastgelegd vrijdag 2 mei, een lang weekend.  Ik kreeg uitleg over de DaVinci-robot die de operatie zou uitvoeren. Over de duur van de ingreep. Over de kans op zenuwsparende chirurgie, zodat ook mijn toekomst als man niet volledig uit handen werd genomen, de incontinentie, mijn onvruchtbaarheid, ...

Ik liet alle informatie op me afkomen. Niet selectief, zonder onderscheid tussen signalen of ruis. De duur van de operatie was even belangrijk nieuws als de onvruchtbaarheid.  Alles klonk even belangrijk, even zwaar, even reëel. Misschien zat ik al in een cocon, een beschermende laag die me hielp om dit alles te dragen. Een cocon die geen onderscheid maakte.

Eén ding wist ik wel zeker: de ongewenste gast moest eruit. Geen Dr. Google, geen eindeloze zoektochten op internet. Mijn vertrouwen lag bij de artsen, mijn mentaal welzijn bij mijn vrienden, mijn creatieve verwerking... Het pad was duidelijk. Alleen de weg ernaartoe moest ik nog lopen... nog 7 weken en dan zou ik afscheid nemen van de onwelkome gast, die zijn sporen nog zou nalaten.

Langzaam nam de dagelijkse realiteit het weer over van de “dramaking” in mij.