Niets in de handen, niets in de mouwen
28 november 2024. Ik mocht bij de uroloog langs. Omwille van mijn verhoogde PSA en de familiegeschiedenis mocht ik zonder lange wachttijd binnen, in de medische wereld een soort VIP-ticket, al had ik die liever niet gehad.
De eerste PSA-paniek van de voorbije weken was intussen wat gaan liggen. Het gewone leven kroop terug binnen, en de “prostaatpraat” verdampte stilaan. Mijn hypochonder gedachten hadden hun weg naar een achterste schuifje in mijn geheugen gevonden. Ik ging er zelfs van uit dat de uroloog me gerust zou stellen: “Niets aan de hand meneer, enkel een onschuldige zwelling." Het einde van een kortfilm! Hoewel er altijd een mini-ik beter wist, die zat intussen heel diep verscholen, zoals elke tumor in een prostaat. En als die zich toonde, schreeuwde die heel luid de stress van zich af!
De uroloog deed zijn normale werk die voor mij wat abnormaal aanvoelde. De prostaat voelde voor hem wel gezond aan, geen knobbels, gewoon gemiddeld volume. Oef... De pijnlijke echo liet de uroloog voor wat het was, omdat de toch aanwezige onzekerheid en stress geen toegang bood. Die PSA-waarde van 10 bleef als een vlag wapperen. Gezien mijn familieverhaal was er het volgende besluit: “We doen een MRI. Daarna zien we verder.” Daarom dient de MRI.
Belangrijke lessen
Een maand wachten is in de medische wereld een eeuwigheid. En dat is een goed teken. In je hoofd kan het eindeloos zijn. Juist daarom helpt het om bewust te kiezen waar je je aandacht op richt. Afleiding zoeken is geen zwakte, het is een manier om de tijd lichter te maken.
Negatieve gedachten komen vanzelf, zeker in wachttijden. Ik leerde dat je ze mag zien, erkennen, en dan bewust loslaten. Je hoeft ze niet weg te duwen, maar je hoeft ze ook niet groter te maken dan ze zijn.
En verwachtingen? Die zijn verraderlijk. Ik hoopte op een geruststellend antwoord van de uroloog, maar kreeg een nieuw onderzoek voorgesteld. Daarom helpt het om ruimte te laten voor beide kanten: de opluchting én de volgende stap.
Ik leerde toen al dat prostaatkanker een langzame kanker is, er zit geen haast achter.