Het biopsie examen
De onderzoeken zijn bijna rond. Het voelde alsof ik een lange reis had gemaakt en het eindpunt stilaan zichtbaar werd. Alleen was dit geen vakantie, maar een trip naar het binnenste van mijn eigen lichaam. Het was tijd voor een persoonlijkheidstest van mijn onverwachte of beter: onwelkome gast.
Begin januari stond de biopsie gepland. Een woord dat ik vroeger amper kende, maar dat intussen de poortwachter werd naar duidelijkheid. De arts zou met een dunne naald kleine stukjes uit mijn prostaat halen. Geen bezoek met koffie en taart, maar een bezoek onder narcose waarbij mijn gast zijn ware gezicht moest tonen.
De timing maakte alles extra bijzonder. Net voor nieuwjaar had ik nog mijn jaarlijks zangoptreden gegeven. Ik weet nog dat ik zong alsof er niets anders bestond. Intenser, voller, vrijer dan ooit. Alsof mijn stem een verklaring aflegde: wie die gast ook is, diep in mijn lichaam, hij krijgt mijn muziek niet klein.
En dan waren er de nieuwjaarswensen. Hoe vaak zeg je niet gedachteloos “een goede gezondheid”? Maar dat jaar klonk het anders. Elk woord had gewicht. Alsof iedereen stiekem voor mij zong: dat wens ik jou echt.
7 januari 2025. De biopsie zelf duurde niet lang. Een naald, een echo, een paar prikken. Eindelijk mijn gast niet meer alleen laten rondspoken in de schaduw, maar hem vroeg: toon wie je bent, wat is je persoonlijkheid? Daarna begon het wachten. Want zoals bij elke "persoonlijkheidstest", moet je de resultaten eerst laten analyseren. De stukjes weefsel gingen op reis naar het laboratorium, waar ze onder de microscoop werden gelegd. En daar gebeurde het, mijn tumor kreeg punten.
En ik wist: binnenkort komt het rapport op tafel. Niet voor netheid of handschrift, wel voor agressiviteit. Een paar dagen wachten op de resultaten, ergens wetende dit wordt serieus.
Belangrijke lessen
Wat ik uit dit stuk van mijn reis heb geleerd, is dat wachten soms zwaarder is dan de prik zelf. De biopsie duurde maar even, maar het echte werk gebeurde in mijn hoofd in de dagen erna. Ik ontdekte hoe belangrijk het is om die tijd niet te vullen met angst, maar met leven.
Ik voelde ook hoe krachtig symbolen kunnen zijn. Mijn zangoptreden en de nieuwjaarswensen kregen een diepere betekenis. Ze herinnerden mij eraan dat gezondheid geen cliché is, maar een geschenk. Door die momenten ten volle te beleven, voelde ik dat mijn gast mij niet klein kreeg.
Daarnaast leerde ik dat het helpt om met een vleugje humor naar iets ernstigs te kijken. Het idee van een “persoonlijkheidstest” voor een tumor gaf me houvast en lucht tegelijk. Het maakte het wachten minder zwaar en gaf mijn verhaal een menselijke toon.
En tenslotte ontdekte ik dat helderheid, hoe spannend ook, altijd beter is dan in het duister blijven. Door de biopsie liet ik mijn gast eindelijk uit de schaduw treden. Zien wie of wat hij werkelijk is, gaf mij de kans om me voor te bereiden op de volgende stap.