De post proclamatie én het vroege verjaardagscadeau
24 januari. De dagen voelden wat vreemd. Door de spanning en vermoeidheid voelde ik me lichamelijk niet 100% goed. Alsof mijn lijf zei: je hebt al genoeg meegemaakt, laat mij nu ook even sputteren. Ik maakte een afspraak bij de huisarts. Een gewoon consult, zoals een grieppatiënt langsgaat.
Dit bezoek zou allesbehalve gewoon zijn. Bij de huisarts vroeg ik naar mijn dossier. Hij keek. En daar, een paar uur voor mijn afspraak met de uroloog, viel het verdict: prostaatkanker. Het woord dat al dagen in mijn achterhoofd fluisterde, werd nu hardop uitgesproken.
Het gekke is: ik wist het ergens al, maar toch voelde het als een donderslag bij heldere hemel. Er is geen beroep mogelijk tegen je eigen lichaam. Geen hoger comité dat de beslissing kan herzien. Het verdict is er. Punt. Op dat moment gleed al mijn positiviteit weg. Angst en verdriet namen het over. Ontkenning kreeg nauwelijks ruimte, hooguit een paar seconden. Daarna was het duidelijk: dit is de werkelijkheid.
Ik herinner me dat ik het kabinet verliet en rechtstreeks naar vrienden ging die een winkel hebben in dezelfde straat. Hun nabijheid, de simpele warmte van een vertrouwd gezicht, gaf me een anker terwijl de klok verder tikte. Het hielp me even de eerste emoties te dragen, nog voor het officiële gesprek met de uroloog.
Toen ik later die dag zijn kabinet binnenstapte, was de eerste storm van emoties alweer wat gaan liggen. Er kwam ruimte om te luisteren, om hoop te putten uit wat hij zou zeggen. De uroloog sprak niet alleen over de aanwezigheid van kanker, maar ook over de aard ervan. En daar kwamen de cijfers. Het rapport van mijn onwelkome gast. De Gleason-score: 8. Of, in de nieuwere ISUP-indeling, graadgroep 4. Dat betekent: de tumor behoort tot de agressieve klasgenoten. Niet de allerstoutste, maar wel hoog op de lijst. Als dit een school was, stond mijn gast bekend als de jongen die in de gang luidruchtig doet, klasgenoten meetrekt en door de directie nauwlettend in de gaten gehouden wordt.
De cijfers gaven houvast en schrik tegelijk. Ze brachten helderheid, maar ook een onmiskenbare ernst. Het was duidelijk: dit is geen stille passant. Dit is iemand die aandacht vraagt, en die ik niet langer kon negeren.
De uroloog schetste rustig de volgende stappen en nodigde me zelfs uit om, als ik dat wilde, een second opinion te vragen. Ik herinner me dat moment alsof het stilgezet werd in de tijd. Mijn antwoord kwam zonder aarzeling: “Dokter, ik vertrouw u.” Toch waardeerde ik zijn openheid en de ruimte die hij me gaf om zelf verder te onderzoeken. Dat het zwaarste nog moest komen, wist ik toen gelukkig niet. En misschien was dat maar goed ook... De PET-scan!
Ik trok naar Nijmegen, naar mijn goede vriend Henk. Hij was misschien wel de geknipte man met wie ik mijn vijftigste verjaardag wou vieren die dinsdag 28 januari 2025...
Belangrijke lessen
Wat ik uit deze dag heb geleerd, is dat slecht nieuws nooit zacht landt, ook niet als je het eigenlijk al aanvoelt. Het blijft een donderslag die je wereld even stillegt.
Ik ontdekte dat je in zulke momenten steun mag zoeken, onmiddellijk en dichtbij. Het even binnenspringen bij vrienden gaf me houvast en maakte dat ik niet in mijn eentje onderging in de eerste emoties.
Ik leerde ook dat ontkenning soms maar heel kort duurt. Bij mij was er nauwelijks tijd voor. Verdriet en angst kregen meteen ruimte, en dat is niet verkeerd. Het erkennen van emoties helpt je om daarna weer te kunnen ademen en verder te luisteren.
Een ander inzicht was dat cijfers en scores, hoe confronterend ook, helderheid brengen. De Gleason-score gaf mij een beeld van de ernst. Dat is geen troost, maar het gaf wel richting: ik wist beter waar ik stond en wat er nodig was.
En tenslotte heb ik ervaren hoe belangrijk vertrouwen is. Mijn woorden tegen de uroloog, “Dokter, ik vertrouw u”, waren niet alleen een gebaar naar hem, maar ook een bevestiging voor mezelf.
Vertrouwen maakte dat ik rust vond, terwijl ik tegelijk de vrijheid kreeg om vragen te stellen en opties te verkennen.