Op zoek naar de waarheid, niets anders dan de waarheid
12 maart 2025. De dag van de PET-scan voelde loodzwaar. Het was alsof er een steen in mijn maag lag die maar niet wegging. De boodschap van de uroloog had me al richting een operatie geduwd, maar nu hing er nog een grotere vraag in de lucht: had de onwelkome gast zich aan zijn kamer gehouden, of was hij ondertussen uitgezwermd naar andere plekken in mijn lichaam? Het antwoord zou alles veranderen.
Die onzekerheid vrat aan me. Het was geen zenuwachtig afwachten zoals voor een examen, maar een beklemming die in mijn hele lijf zat. Elke stap richting ziekenhuis voelde zwaar, alsof ik mijn eigen vonnis tegemoet wandelde.
En toch stond ik er niet alleen. Aan de voordeur van AZ Groeninge in Kortrijk, amper twintig minuten van mijn huis, stond Stef. Vriend, oud-collega, en op dat moment een gids voor het moment. Hij nam me mee naar de cafetaria, we dronken koffie, haalden herinneringen op. Voor een paar minuten vergat ik de scan. Voor een paar minuten voelde ik me weer gewoon Karl, die samen met een vriend en oud-collega, lacht en praat. Pas achteraf besefte ik hoe kostbaar dat was.
Maar zodra de koffie op was, bracht Stef me tot de voordeur van de scan. Toen ik de gang naar de scanner instapte, sloeg de zwaarte opnieuw toe. Daar lag ik, stil, in een steriele ruimte. De radioactieve stof deed zijn werk, de machine maakte beelden die ik niet kon zien maar die mijn toekomst zouden bepalen. Het voelde alsof de tijd stilstond en tegelijk loodzwaar vooruit kroop.
Wat mij raakte, was het besef hoe dubbel alles was. Aan de ene kant voelde ik me dankbaar, wat een zegen dat er zulke zorg bestond, zo dichtbij, zo professioneel.
Aan de andere kant zat ik gevangen in een onzekerheid die me bijna de adem benam. Het was wachten op een orakel dat niet omgekocht kon worden. Toen ik later weer naar buiten stapte, bleef die beklemming hangen. Geen opluchting, geen antwoorden, enkel het wachten op de uitslag. Ik voelde me leeg en zwaar tegelijk. Ik had even niemand nodig. Ik stapte in mijn wagen en reed gans West-Vlaanderen rond en eindigde aan de kust.
En toch, ergens heel diep, was er dat kleine stukje houvast: ik was niet alleen. Stef had me gedragen die ochtend, en de zorg stond klaar om mijn pad mee te bewandelen. Onzekerheid kan je kapot drukken, én toch met steun wordt het nét draaglijk genoeg om verder te gaan.
Belangrijke lessen
Wat ik uit dit moment heb geleerd, is dat onzekerheid soms nog zwaarder weegt dan een diagnose. Het wachten op een uitslag kan je lichaam en geest volledig in de greep houden.
Ik ontdekte dat steun op zulke dagen van onschatbare waarde is. Een vriend die meegaat, een koffie, een gesprek over gewone dingen, het maakt dat je voor even weer mens bent en niet alleen patiënt.
Ik leerde ook hoe bijzonder het is dat we in België zo dichtbij kwaliteitsvolle zorg hebben. Die nabijheid gaf me niet minder angst, maar wél meer vertrouwen dat ik de best mogelijke kansen kreeg.
En tenslotte besefte ik dat ik deze weg niet alleen hoefde te dragen. Onzekerheid is loodzwaar, maar met mensen rondom mij werd het net draaglijk genoeg om de volgende stap te zetten.