De valkuil van kwetsbaarheid
6 februari. Happiness@Work. Een event dat bruist van positieve verhalen over werkplezier, inspiratie en verandering. Ik stond daar als keynote speaker voor ruim tweehonderd mensen: ondernemers, managers, coaches. Mijn onderwerp was de kracht van visualisatie.
Ik bracht mijn verhaal zoals ik het kende: helder, concreet, met een voorbeeld uit mijn eigen leven. Ik vertelde hoe de uroloog mijn prostaat tekende en hoe die eenvoudige tekening voor mij een bron van kracht en houvast werd. Het welgemeende applaus dat volgde voelde dubbel. Wil ik wel een applaus?
Terwijl ik de coulissen inliep na de keynote, overviel me een vreemd gevoel. Alsof mijn kwetsbaarheid net een brug had gebouwd naar de zaal, maar die brug meteen instortte toen het applaus verstomde. Want ik bleef verweesd achter, alleen, en vroeg me af: was dit wel het podium om mijn verhaal te brengen? Willen mensen die hier komen voor “happiness” echt de kwetsbaarheid van kanker horen?
Kwetsbaarheid is sterk, dat geloof ik nog steeds. Maar die dag ontdekte ik de keerzijde: kwetsbaarheid is ook afhankelijk van het publiek. Het publiek bepaalt mee of de brug overeind blijft staan, of je verhaal gedragen wordt, of het enkel een mooi moment is waar men na vijf minuten weer overheen stapt. Het applaus klonk luid, maar in de stilte erna voelde ik vooral leegte, en ruimte voor mezelf. Terwijl de keynotes verder gingen, kon ik in de achtergrond even de tranen de vrije loop laten gaan.
En dan kwam het inzicht: je hoeft niet altijd alles te delen. Je mag selectiever zijn. De mazen van mijn filter om mensen in mijn échte leven toe te laten, werden kleiner die dag. Bruggen bouwen blijft mooi, maar het fundament waarop ze rusten is nog belangrijker. Zonder dat fundament stort de brug vroeg of laat in.
Belangrijke lessen
Wat ik hieruit leerde, is dat kwetsbaarheid niet altijd hetzelfde effect heeft. Voor sommigen opent het een brug, voor anderen blijft het een verhaal dat snel weer vervaagt.
Ik ontdekte dat applaus niet hetzelfde is als verbinding. Het kan luid klinken, maar tegelijk leeg voelen als de stilte daarna niet gevuld wordt met echte nabijheid.
Ik leerde ook dat ik niet alles overal hoef te delen. Kwetsbaarheid is krachtig, maar alleen wanneer het fundament stevig genoeg is en het publiek mee wil dragen.
En tenslotte besefte ik dat het oké is om selectief te zijn. De filter van wie ik in mijn échte leven binnenlaat, mag kleiner worden. Dat maakt de bruggen die ik wél bouw, zoveel sterker.