Begrensde nieuwsgierigheid
De periode tussen het definitieve verdict en de geplande operatie was er één van uitersten. Aan de ene kant leefde ik in survival-modus: hard werken, doorgaan, alsof ik met pure daadkracht de tijd zelf kon temmen. Aan de andere kant woonden nieuwsgierigheid en twijfel naast elkaar in mijn hoofd, onafscheidelijk als twee handen die elkaar vasthouden.
Ik voelde me goed omringd. Vrienden van over de hele wereld lieten van zich horen. Mede-studenten van de NLP Universiteit in Californië gaven me het gevoel dat ik een 24/7 hulplijn had, waar ik af en toe dankbaar gebruik van maakte. Dagelijks kwamen er bemoedigende berichten binnen: “Hoe gaat het met je?”. En dat niet als beleefdheidsvraag, wel écht. Sommigen zochten zelfs therapieën op in mijn plaats, stuurden me schema’s, tips en wonderverhalen.
Zo kreeg ik eens inzage in een blauwdruk van een wondergenezing van kanker. De tocht van die persoon was bijna spartaans, indrukwekkend en streng. Wel dat karakter had ik niet. Ik probeerde drie weken lang geen suiker te eten, overtuigd dat de kankercel, “dom als hij is”, misschien zou verhongeren. Maar ik voelde al snel: dit pad maakte me eerder slaaf van mijn lichaam dan meester van mijn geest.
De suggestielijst groeide verder! Naar China reizen, een afspraak regelen bij een topspecialist in Turijn, obscure therapieën volgen, voedingspatronen volledig omgooien. Het was een lijst die langer werd dan het snackassortiment in een doorsnee frituur. Alles goedbedoeld, maar ik voelde dat ik ergens mijn eigen stem moest bewaren, het vertrouwen in de dokter had ik uitgesproken. Een woord is een woord!
En dan was er dat ene moment van pure nieuwsgierigheid. Ik zat in de wachtzaal, alweer voor een consult, en mijn oog viel op een tijdschrift van Wij Ook vzw. Ik begon te bladeren en werd geraakt door de verhalen. "Bestaat er zoiets als een vereniging voor prostaatkanker, een échte mannenclub?" Nog in die wachtzaal haalde ik mijn smartphone boven en deed ik een storting van 25 euro. Ik hoor er écht bij.
Dat kleine, intuïtieve gebaar bleek een deur te openen naar een nieuwe wereld. Naar herkenning, herkenbare stemmen, en een veld waarin ik niet langer alleen hoefde te staan. Alsof iets in mij wist dat dit belangrijk zou zijn. Nieuwsgierigheid kan je meesleuren in twijfel en eindeloze mogelijkheden, maar soms geeft het je precies wat je nodig hebt: een onverwachte verbinding die je verder zou dragen.
Belangrijke lessen
Wat ik uit deze periode leerde, is dat nieuwsgierigheid en twijfel vaak samen op pad gaan. Ze houden elkaar in evenwicht: twijfel maakt dat je niet zomaar alles gelooft, nieuwsgierigheid opent toch de deur naar nieuwe mogelijkheden.
Ik ontdekte dat goedbedoelde adviezen soms eerder verwarren dan helpen. Het is waardevol om te luisteren, maar uiteindelijk moet ik trouw blijven aan mijn eigen tempo en keuzes.
Ik leerde dat experimenteren mag – zoals mijn poging om suiker te bannen – maar dat het geen slavenjuk mag worden. Gezondheid gaat niet alleen over regels volgen, maar ook over vrijheid en levenskwaliteit.
Daarnaast heb ik ervaren dat een klein intuïtief gebaar grote gevolgen kan hebben. Een simpele storting van 25 euro in de wachtzaal verbond me met een gemeenschap van lotgenoten en opende een nieuwe deur.
En tenslotte begreep ik dat nieuwsgierigheid vaak beloond wordt. Als ik durf te luisteren naar dat stille stemmetje in mij, brengt het me dichter bij steun, herkenning en richting.