Toch even geheim houden...

Met haar mama had ik afgesproken dat we Leonie niet te vroeg zouden informeren. Leonie ons dochtertje is tien, een levendig kind, en tegelijk gevoelig en bezorgd. Telkens ze langskwam, werd ze onbewust een reality check voor mij. Door haar ogen keek ik naar de ziekte vanuit een ander perspectief: dat van een vader. Dat maakte emoties scherper en tegelijk zachter. Ik nam haar vaker dicht tegen me aan. Misschien vond ze dat vreemd, misschien vond ze het fijn. Ze stelde er zich geen vragen bij, of hield ze die voor zichzelf.

De school was ook op de hoogte. Leerkrachten en directie wisten wat er speelde, in geval van... je weet wel. Het gaf mij rust om te weten dat zij waakzaam waren. Toch bleef er spanning. Hoeveel wist Leonie? Wat voelde ze aan? Hoeveel waarheid paste er in haar wereld van tien jaar oud?

Op een dag vertelde ze dat dat de mama van één van haar vriendjes getroffen was door kanker. Hoe dat woord uit haar mond kwam, deed me verstarren.  Ze uitte haar zorgen. Zo is ze: empathisch, gevoelig voor het leed van anderen. Ik besefte dat ze misschien toch méér aanvoelde dan ze liet zien. Misschien wist ze niets concreet over mij, misschien had ze stil haar eigen puzzel gemaakt.

En toen kwam die avond rond Pasen. De lucht was zacht, de tafel gevuld met Italiaanse lekkernijen. Een vriend had me een fles Montepulciano cadeau gedaan, mijn favoriete fles. Met vers pizza brood, heerlijke kaas en fijne Italiaanse vleeswaren erbij werd het een avond om te genieten van het hier en nu, iets wat ik zelden deed. Misschien was het dat laatste glas, misschien was het gewoon het juiste moment. Ik voelde mijn mond losser worden.

Op het buitenterras nam ik Leonie bij me. Ik vertelde haar de waarheid. Niet met grote woorden, niet met details die haar konden overspoelen. Gewoon eenvoudig, bijna zacht. Ze reageerde stil, zoals ze vaak doet wanneer iets groot binnenkomt. Misschien bang voor de antwoorden op vragen die ze liever niet stelde.

Uiteindelijk keek ze me aan en zei: “Papa, het zal wel goed komen hé.” Eén zin. Simpel, nuchter, krachtiger dan alle geruststellende woorden van dokters. Het was mijn dochter die het zei.  In die weken voor de operatie voelde ik hoe een pak van mijn schouders viel. Ze wist het, en ze moest het wel met zich meedragen tot 2 mei.