Thuiskomst

Toen ik thuiskwam, wist ik één ding zeker: ik wilde dit niet in stilte dragen. Geen lange geheimhouding, geen eindeloos piekeren alleen. Ik vertelde het meteen aan mijn vriendin. Niet met grote woorden, want het woord “kanker” kwam toen nog niet over mijn lippen. Misschien wist een klein stukje in mij al meer, maar ik hield het bij mijn PSA waarde is vrij hoog.

Haar reactie verraste me in de beste zin. Ze bleef rustig. Ze keek me aan en zei simpelweg: “Het komt goed. De wetenschap staat al zo ver. En hier in België ben je beschermd, dat is uniek.” Woorden die als een anker dienden. 

Ze wist waarover ze sprak. Als Afghaanse vluchteling heeft ze gezien hoe anders zorg in de wereld kan zijn. Hier is er zekerheid, expertise, bescherming. En ze had ook zelf een medische achtergrond in een opleiding tot vroedvrouw.  In dat moment voelde ze als een tweede dokter in onze woonkamer.

We besloten samen: geen paniek, geen grote sprongen vooruit. We zouden dit stap voor stap doen. Zij hield me met beide voeten op de grond. Ik voelde me gesteund, gedragen, niet alleen patiënt maar vooral mens.

Toch bleef er diep vanbinnen een fluisterstemmetje dat af en toe opspeelde, vooral ’s morgens vroeg. Dat is het moment waarop de heldere ik vaak de leiding neemt. En helderheid is mooi… behalve wanneer er slecht nieuws in de lucht hangt. Dan snijdt diezelfde helderheid scherp.